|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
โลกวุ่นวาย ของยาย...Nanzy
คิดอยู่นาน ว่าจะให้หัวข้อไดอารี่วันนี้ว่าอะไรดี เนื่องจากอาการห่างหายจากไดอารี่ แห่งนี้ไปนาน .... มาลงตัวที่ชื่อนี้ เพราะมันทันสมัยกับเหตุการณ์ในชีวิตดิฉันตอนนี้ ดีแท้
คนเรานี่ก็แปลกนะ จะบันทึกไดอารี่ เพื่อบันทึกและจดจำเรื่องราวประจำวันของตัวเองแท้ๆ แต่ดั้น....ต้องมานั่งคิดถึงหัวข้อ หรือชื่อ ไดอารี่อยู่ได้ หาเรื่องมาคิดมากอีกหนึ่งสโตรก (เป็นญาติกับเสตป) พัฒนารอยหยักในสมองอีกหนึ่งจิ๊ก มั้ง...
.....................................
ไปฟังเพลงนี้มาจากไดอารี่ พี่จิ สมูทตี้เกิร์ล ขออนุญาติก็อปมาลงนะคะพี่ ชอบจังเลย ......................................
ห่างหายไปนาน ด้วยสาเหตุหลายประการ อย่างแรกเลยก็คืองาน เพราะตั้งแต่กลับมาก็ยุ่งแทบไม่ได้ว่างเว้น แถมด้วยการอยากเป็นมังสวิรัช เปลี่ยนจากการกินหนู มากินผักผลไม้แทน เปลี่ยนใจจากพี่ไมค์(ไมโครซอฟ) มา ซบ อกน้องเปิ้ล(แมคเปิ้ลๆ) ทำเอาการอัพไดอารี่ของดิฉันเป็นไปด้วยความยากลำบากยิ่งนักแล ทั้งที่พยายามศึกษาจากคำแนะนำของเวบมาสเตอร์ และเพื่อนๆร่วมไดอารี่ที่นิยมบริโภคน้องเปิ้ล เหมือนๆกัน เล่นเอาถอดใจหลายรอบ เพราะมันไม่สมูทดังใจคิด ตอนนี้เลยตัดใจ สวัปกลับมาใช้พี่ไมค์ในอีกส่วนในเครื่องน้องเปิ้ลเพื่ออัพไดอารี่แทน ดูเอน็ด อนาถมาก แต่คงไม่มีทางไหนดีกว่าทางนี้แล้วละนะ
คิดถึงแนนไหม????
ตอนนี้ชีวิตวุ่นวาย สุดๆ เนื่องด้วยความเปลี่ยนแปลงหลายๆอย่างที่เข้ามาในชีวิต เวลาเจออะไรหนักๆ เพลง Live and Learn มักลอยเข้ามาในหู เหมือนอย่างกับดิฉันเป็นนางเอกมิวสิควิดีโออย่างไงอย่างงั้น "อยู่เพื่อเรียนรู้ อยู่เพื่อยอมรับมานนนนนน" อ่านแล้วกรุณาออกเสียงให้เหมือนต้นฉบับจะได้อารมณ์มาก แต่ก็นะ กำลังใจจากตัวเราเองนี่ละสำคัญสุด ต่อให้ได้กำลังใจจากใครมาเป็นร้อยเป็นพัน ถ้าตัวเราอ่อนแอละก็ ไม่มีใครหน้าไหนจะมาโมติเวทให้เราสู้ต่อไปได้แน่ๆ
....
เรื่องงานเป็นเรื่องใหญ่ที่หนักใจอยู่มากๆ ตอนนี้ ขออนุญาติไม่เล่าลงลึกไปถึงรายระเอียด เพราะ รายระเอียด ถ้าเล่า คงต้องเขียนไดอารี่ยาวเป็นประวัติศาสตร์ เท่าที่เคยมีไดอารี่เล่มนี้มา เอาเป็นว่า ถึงขั้น ถอดใจ เเละ จะลาออก กันเลยละ แต่นะ ทุกปัญหามันต้องมีทางออก ยังไงเราก็ยังเชื่อแบบนั้นอยู่ ตอนนี้ก็เลยพยามยามสูดหายใจลึกๆ "คิดช้าๆ ทำหัวสมองให้ช้าๆลงกว่าความรู้สึก" เผื่อจะได้คำตอบดีๆอะไรกลับมาให้ชีวิตเราได้บ้าง มันต้องมีสักทางสิน๊า....ยังไงเราก็เชื่อแบบนั้น
จริงๆมีเรื่องจะเขียนเยอะมากเลย แต่ตลกดี พอมาเริ่มต้นพิมพ์ กลับนึกไม่ออกซะงั้น สงสัย เรื่องต่างๆจะเก็บไว้นานจัด ละมั้ง
อ่อ.... เอาเรื่องที่กระทบจิตใจ แบบ you rock my world ที่สุดในรอบปีของสาวชาวเกาะกันดีกว่า เนื่องด้วยว่า อยู่ๆเราก็มาได้ข่าวว่าแฟนเก่ากำลังจะแต่งงาน
"ช็อค+++!!!!!"
เเละเล่นเอาเอ๋อ...แหลก ไปเลยเป็นอาทิตย์
(แฟนเก่าคนนี้ที่ไม่ใช่ คุณเชื่องช้า ไม่ใช่คนในเนตที่หลายๆคนรู้จัก และไม่ใช่แฟนเก่าที่ไทย) แฟนเก่าคนนี้ เราเจอกันที่นี่ รู้สึกดีๆ แต่ตอนนั้น เค้ามีแฟนอยู่แล้ว แล้วเราก็เพิ่งจะเลิกกับคุณเชื่องช้า
เอ้า อย่า งง เรากับคุณเชื่องช้า ไม่ใช่ อะไรที่เพิ่งจะมาสวีทหวานแหวว แต่เป็น นิยายรักภาคสอง ที่ไม่รู้ว่าตอนจบจะเป็นยังไงต่างหาก
เราไม่เคยรู้ ว่าที่เค้ามาคบเรา เพราะเค้ากำลังจะเลิกกับแฟนเก่า แล้วเราก็เป็นพวกหัวชนฝา หัวขวา ไม่เอียงซ้าย เรื่องให้ไปแย่งแฟนใคร คงไม่ทำแน่ๆ
ตอนนั้น เลยหักอกตัวเองเล่นๆ ต่อให้เค้ามาทำดีแค่ไหน ก็ไม่คิดจะกลับไป ดูเป็นผู้หญิงที่เลว และ ใจร้าย สุดๆ
คิดอยู่อย่างเดียว ถึงกุไม่สวยกุก็เลือก นะคะ เหอะ ไม่สวย เลือกได้ ไม่สวย แคร์สื่อ แป่ววว
แล้วเค้าก็ตัดสินใจไปคบเพื่อนอีกคนในกลุ่มก่อนเค้าจะลาออกจากที่นี่ ก็คือหลังจากเลิกกับเราไปเกือบๆปีนั่นละ ถึงได้เริ่มคบ ในใจตอนนั้น คือเกลียดคนคู่นี้ชิบเป้งเลย ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนบอกเลิกเค้าแท้ๆ
และสุดท้าย เค้าก็ตัดสินใจแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงคนนนั้น จริงๆก็เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันนี่ละ รับรู้ตลอดตอนเราคบเค้า ด้วยความเป็นเพื่อนกันละมั้ง เลยทำให้เค้าเข้าใจกันมากมาย
ถามว่าเสียใจไหม ตอบตรงๆ ว่าไม่เสียใจหรอก ออกจะดีใจมากกว่า และยินดีด้วย ที่คนที่เรารัก เจอคนที่ใช่ สำหรับเค้า ถามว่าเสียดายไหม ตอบตรงๆว่าเสียดายมาก
คนที่ใช่....ไม่ใช่ว่าจะเจอกันบ่อยๆ จริงไหม?
ยังจำคำพูดเค้าได้อยู่เลยเค้าเคยบอกเราว่า ถ้าเธอไม่เป็นคนลังเล ถ้าเธอตัดสินใจเด็ดขาด เราก็คงจะไม่จบแบบนี้... แล้วทำไม ไม่คิดจะบอกกันสักคำละ ว่าจะเลือกชั้นเป็นที่หนึ่ง...และไม่ใช่ตัวสำรองของใคร
โลกมันตลกขึ้นทุกวัน ใจคนนี่ยากจะคาดเดานัก พระเจ้ามักเล่นตลกกับชีวิตเราเสมอๆ แต่คราวนี้เราว่า มันตลกร้ายไปหน่อย กับแค่มนุษย์ ที่มีหัวใจเล็กๆแค่กำปั้น อย่างฉัน
แปลกดี... หลายๆครั้งที่เราเจอคนที่ใช่ แต่กลับไม่คิดจะเหนี่ยวรั้งไว้ แต่กับคนที่ไม่ใช่ หลายๆครั้งกับนั่งทนทายาด กับเค้า ต่อให้เค้าบ้องตื้นแค่ไหนก็ตาม
ผู้ชายคนที่เล่าให้ฟังข้างบน เป็นผู้ชายที่มีอิทธิพลกับความรู้สึกเรามากๆ ในช่วงปีสองปี ที่ผ่านมา โอยไม่เล่าต่อดีกว่า ไม่ไหวละ น้ำตามันพาลจะไหล ...
ตลกดี ตอนเด็กๆ ไม่เห็นจะเคยมีปัญหาเรื่องรักๆ เลิฟๆ แบบนี้เลยนะ สงสัยเริ่มแก่แล้วจะวัยกลับ ละมั้ง? เหอะๆ ตลกร้าย...สิ้นดี
.................................
เรื่องอะไรอีกละ อืม...พักนี้รู้สึกว่าเราติดเนตน้อยลงมากๆ อาจจะเพราะ รู้สึก เหนื่อยๆ ล้าๆ กับอะไรหลายๆอย่างละมั้ง แถมตอนนี้ ติดอ่านหนังสือ อีกครั้ง
แปลกดี เมื่อก่อนเราเป็นคนชอบอ่านหนังสือมาก เรียกว่าก่อนนอน ต้องได้อ่านสักนิด สักหน่อย ให้ตาเมื่อยๆ จะได้หลับฝันดี
แต่เดี๋ยวนี้ ตั้งแต่มีวัฒนธรรมอินเตอร์เนตหลอกหลอนเรา คนอื่นเป็นยังไงไม่รู้ แต่สำหรับเรา เราว่าเราสมาธิสั้น มากขึ้น คือเราเริ่มมารู้สึกว่า เราไม่สามารถนั่งอ่านหนังสือ หรือคอนเซนเทรตกับมันได้นานๆอีกแล้ว อ่านๆไป อ่านในใจ แต่ใจลอยไปไหนก็ไม่รู้ เชื่อไหม ก็อีแค่พอกเกตบุ๊คเล่มเดียว เป็นปีเรายังอ่านไม่จบเลย ตอนนี้เลยเริ่มใหม่..เรียกสมาธิกลับมา หลังจากสมาธิแตกรกะเจิงไปไหนต่อไหน ซื้อหนังสือมาเพิ่มอีกเล่มสองเล่ม แล้วก็เริ่มอ่านวันละนิด วันละหน่อย เราว่าได้ผลนะ อย่างน้อยก็ทำให้เรานิ่งได้ขึ้นเยอะ
...............
อีกเรื่องๆๆ ตั้งแต่กลับมาได้เดือนกว่าๆนี่ เพื่อนลาออกไปกันสองคนแล้ว Y_Y sad มากๆ แต่นะ ทุกคนล้วนมีทางเลือกที่ดีของตัวเอง เราเองก็คงต้องมีสักวันที่ไปจากที่นี่
รูปจากงานปาร์ตี้เลี้ยงส่ง พี่แพต กับ พี่พลอย พี่แพตได้งานใหม่เป็น Do ที่เวียตนาม ได้ตามไปเที่ยวแน่ๆ .....................................................................................
กับคุณเชื่องช้า....
เบลอ แต่ชอบ ปากเผยอไปไหม ? ฮ่าๆ
เวลาเจอเรื่องแย่ๆมากๆ...ยังคุยกับคุณเชื่อช้าเลย ลาออกไปเปิดร้านกาแฟที่เมือง นัวเลเรีย ที่ศรีลังกากันดีกว่าไหม เมืองกลางหุบเขา อากาศหนาวๆ สงบๆ บางทีความสุขจริงๆมันอาจจะอยู่ที่นั่นก็ได้
ถ่ายที่ร้านอาหารกลางหุบเขา ที่ศรีลังกา แถวบ้านคุณเชื่องช้า
เวลาวุ่นวายในใจมากๆ คุณเชื่องช้ายังแอบบอก คิดถึงเวลาที่เราไปพักร้อนคราวที่แล้วกันจังเนอะ ตอนนั้นเราสนุกกันมากเลย
นั่นสินะ อยากหัวเราะดังๆแบบตอนนั้นอีกจัง หัวเราะ ฮ่าๆๆๆ ปากกว้างๆแบบฉัน ไม่รู้เมื่อไหร่ที่จะยิ้ม และหัวเราะแบบออกมาจากใจได้แบบนั้นอีก หวังว่าคงอีกไม่นาน ละนะ
ขำรูปนี้....แม่คุณเชื่อช้า เห็นเราชอบชูสองนิ้ว เค้าเลยชูสามนิ้วบ้าง เอามาแข่งกัน ฮ่าๆ
ดีใจ ที่อย่างน้อย ก็มีคนดีๆแบบคุณเชื่องช้าอยู่ข้างๆ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเหงาอยู่ในมุมเงียบๆคนเดียว
............................................................................
ปล.ไดอารี่ หน้า ศรีลังกา มาแน่นอน ขอโทษด้วยนะคะ ที่เลทมาหลายที ไม่เอาแล้ว พยายามอัพไดอารี่จากแมค กลับมาซบอกวินโดวนี่ละ จ๊าบใจ ไดคลับ ที่สุด ปล.สอง เจเจน้องรัก พี่แนนได้ซีดี กับหนังสืออะเดย์ ฉบับ คุณประภาสแล้วนะ ได้ข่าวว่าออกมาหลายเดือน ฮ่าๆๆ เพิ่งจะได้อ่าน ขอบใจเจเจ มาก เรียนจบให้ไว มัลดีฟส์รออยู่
สาวชาวเกาะ...รายงาน เหมือนเคยๆ.....
Posted on Mon 20 Oct 2008 5:28
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
